Han Blogt

Han Blogt

Triathlon Holten, 29-06-13

De Olympische afstand staat op het programma vandaag. Een afstand waarvan ik er slechts twee eerder heb gedaan. Een afstand die ik met een dubbel gevoel doe. Het is knallen vanaf het begin. ‘Dood’ gaan dus. Achteraf denk ik dan, is goed voor de snelheid. De halve is langer genieten en kan ik meer van genieten. Iets gedoseerde de wedstrijd ingaan en eindigen.

Ik meld mij ’s morgens bij Robbert en Brenda voor een bak koffie en even later fiets ik samen met Robbert naar Holten. Robbert heeft hier vaker mee gedaan en kent goed de weg. Ideaal. Hier moeten we onze startnummers ophalen, daar de schoenen neer zetten, daar de spullen inleveren etc. Robbert loost mij prima naar de zwemstart. Nog snel een keer naar het toilet. De zoveelste keer vanmorgen. Zenuwen? Echt wel! Elke wedstrijd brengt spanning en adrenaline met zich mee.

Vijf over half drie klinkt ons startschot. Daar gaan we dan. Beginnen aan de 1500 meter zwemmen. Mijn favoriete onderdeel. Ik weet dat dit echt een slecht onderdeel van mij is. Als één van de laatsten kom ik uit het water. De tweede startserie begint dan ook al als ik nog in het water lig. Dat wil zeggen, ik ben al een half uur onderweg en nog aan het zwemmen. Na een dikke 32 minuten kom ik aan land. Wetsuit uit, bril en badmuts af, sokjes en fietsschoenen aan, startnummer om, fietsbril en helm op en gaan. Ik heb er een twee minuten voor nodig.

Fietsen, mijn ding. Met een forse tegenwind probeer ik in het ritme te komen. Proberen, want mijn hartslag is te hoog. Ik ga te hard, moet rustiger anders betaal ik straks de tol. Niet vergeten te drinken en mijn gelletje te nemen. Langzaam schuif ik naar voren en haal anderen in. Na een stukje buitenaf gereden en door het dorp volgt de Motieweg. Pfff, een vervelende pukkel met de tijdritfiets. Even later de Touristenweg. Lekker. Zoef zoef. Dan volgt de Diepe Hel. Het gaat niet hard maar valt me ook zeker niet tegen. De eersten zijn mij al tegemoet gereden. Wat gaan die hard. Geweldig. Daar kan ik van genieten. Voor mij volgt nog een stukje afdalen en keren. Weer flauw omhoog en dan de Diepe Hel naar beneden. 68½ geeft het tellertje aan. Dat is mooi om het gemiddelde omhoog te halen J. Nog een flauwe klim, dan volgen de dikke keien en rij je het dorp binnen. Hetzelfde ronde volgt nogmaals. Het voelt goed. Menigeen kan ik inhalen. Dat is kicken.

Na 1 uur 11 ben ik in de wisselzone om vervolgens mijn fietschoenen om te wisselen voor de loopschoenen. Vier rondjes van 2½ kilometer nog te gaan. De eerste 400 meter gaan voorspoedig maar dan voel ik al wel dat ik toch gas terug moet nemen. Dit ga ik niet volhouden. Mijn bovenbenen branden. Na een anderhalve kilometer zit ik in mijn ritme. Hartslag onder controle en zien vol te houden. Af en toe haal ik iemand in. Er zijn er echter ook heel wat die mij het gevoel geven dat ik het lopen ook moet leren. Jeetje, wat kunnen die hard lopen. In de meeste gevallen hoor ik ze aankomen en kan ze met vol bewondering na turen. Na een goeie 49 minuten zit het lopen er ook op. Zeer tevreden kijk ik voor mezelf terug op de Triathlon van Holten. Trots kijk ik naar de triathlon van Holten door de prestaties van onze Step One teamleden dit weekend. Robbert, Ilona, Marco, Mark, Omar, Martijn, Henk en Susan. Vele prijzen werden mee naar huis gebracht.

Dank aan alle support die ik onderweg mocht ontvangen van de vele supporters en toeschouwers. Een waar triathlon feest. Dank aan U shi (Brenda), voor alle support en het maken van de vele foto’s van al onze atleten.

Han.

© 2018 | CMS & webdesign by Accept-IT Mobiele versie | Tablet versie